Элгәреге әби-бабаларыбыз бердәм яшәгән, бер сынык икмәкне булешеп көн итсә дә рухи байлык матди байлыктан өстенрәк булган ул заманнарда.
Җиренэ җиткереп йоласын да утәгән, бәйрәмен дә уздырган. Ә бәйрәмнәр ул – халыкның бергәләшеп, бердәмлектән ямь табып уткәргән йоласы. Шулай ук кумәк башкарыла торган эшләр дэ милли йола булып сакланган. Бәйрәмнәр, өмәләр, уен-җырсыз, шаярусыз утмәгән.
Керәшеннәрнең «Кырау куу» йоласы булган, ул игеннэр чәчелеп беткәч уткәрелә торган йола.
Элек кырау төшкәндэ нишләтергэ аптыраганнар. Халык иске чабаталар алып чыгып, бер-берсенэ әэрешеп ярты басуга җиткәнче чабата белән атышып кырау куганнар. Кырау куып туктагач, чабаталарын бергэ өеп яндырып кайтып киткәннәр.
Нет комментариев