Зәйдән Марс Гуреев 60 елга якын гармунда уйнап халык күңелен күтәрә

Малай чагыннан ук, аның бармаклары гармун телләрендә оста «бии», ә баяны я шаян бию көйләрен уйный, я уйчан моңлы җырлар суза.

Аның өчен гармун – гади уен коралы гына түгел, ә чын мәгънәсендә күңел күтәрүче, бәйрәм тудыручы. Яшьлегендә Марс шундый оста итеп такмаклар һәм халык көйләрен башкара торган булган, хәтта иң җитди ир-атлар да авыр эш көненнән соң арыганлыкларын онытып, биергә чыкканнар.. «Мин уйнамыйм, мин күңел ачарга мәҗбүр итәм!», – дип шаярта ул.

Хәзер Марс Гуреевка 69 яшь, әмма аның дәрт-энергиясе һәм музыкага булган мәхәббәте сүрелмәгән. Ул үзенең репертуарында туган халкының тере тарихы булып яңгыраган элгәреге керәшен һәм татар көйләрен саклап кадерли.

Бүген ул – район мәдәният йортында алыштыргысыз баянчы, аның көйләренә авылдашларының берничә буыны җырлый һәм бии. Һәрбер көй аның өчен үткәннәр белән элемтә, бабаларының тавышы, туган җирнең сулышы. Марс Гуреев гармунын кулына алганда, вакыт туктап калган кебек була. Зал тынып кала, һәм бары тик аның бармакларының җитез хәрәкәтләре генә тынлыкны боза. Ул уйнаганда, күзләрендә яшьлек чагы,  авыл тормышының шатлык-кайгылары чагыла.

Ул яшьләргә дә өйрәтә. «Гармун - ул бит җан көзгесе, - ди ул, - анда синең бөтен хисләрең, уйларың чагылырга тиеш». Аның өчен иң зур бүләк - тамашачының рәхмәтле карашы, аларның җырларга кушылуы, биюгә басуы.

Фото: Новости Заинска