Талантлы карендәшебез Елена Данилова иҗаты

Үтеп кара

Кеше күңелен чишеп үтәм димә -

Мең йозагы, мең келәсе булыр.

Кан саркыган яраларын бәйләп,

Тәнчуына* мең төрәсе булыр.

Үтәрсеңме?..

Кеше күңеле - урман.

Адашырсың, кереп, карасында:

Телемнәрен сузган саран нурдан

Чикле адымнарың арасында

саташырсың!..

Ыңгырашып, сызлап -

Кыйпылчыклар булып кителгәндә;

Тәнең ертып калган чытырманнар

Җаның җәрәхәтләп үтелгәндә -

түзәрсеңме?..

Кайтавазы кайтып,

Кага-кага, искә төшергәндә;

Торым-торым калебең дөрләп янган

Күмер тавың өскә ишелгәндә?..

Инанырсың,

әгәр, керә калсаң:

Була алмый , давыл, гарасатсыз -

Бер яктыга килә мең караңгы,

Бер шатлыгы килми мең газапсыз.

...Кеше күңеленә кералмассың,

Им-хикмәте күктән коелса да!

Укылмаган томнар булып калыр,

Ачык китап кебек тоелса да!

(Тәнчуы* - марля, бинт... Мисал өчен: аякчуы - портянка...)

Тамчы гына димә

Җил бөтереп тәгәрәткән шаукым:

Көне, елы, минут, сәгате.

Шарламадай шаулап томырылган

Тау елгасы күңел һаләтем.

Нур чыгалмый болыт арасыннан,

Читлек кага йөрәк, сулкылдап:

Бер ыргылып ала чаптар сыман,

Я бер дертли, тирдән елкылдап.

Шарламадай шаулап ага гомер,

Кыя ташын юган ташкыннан

Мин - бер исәр тамчы, тауга каршы,

Өскә менмәк булып ашкынам.

Бунтарьлыктан арынасым һич юк -

(Чәчрәп кенә китсен дөньясы!..)

Тамчы гына димә: шул бер бөртек

Гасырларга төсен уясы.

Гомер мизгел

Кодрәтемдә ташкын

Дәрьяларга күпер салачак...

Кояш нурларында, уйнак тамчы,

Нур - салават булып яначак!

Урман тыңлый

Зарларымны дөнья шавын җыйган

Урман картлач тыңлый, сабыр гына.

Аяк баскан җирдә үләне дә

Колак сала һәрбер адымыма.

Күңле йомшап, тыңлый, кырыс имән;

Тыңлый горур нарат, түбән карап;

Өрәңгеләр сөеп кала иңнән;

Сөя каен, чәчләремне тарап.

Ябалдашлар белән шыбырдашып

Усакларым лепердәшә, оеп.

Сәламемне алган зирекләрем

Бит очымнан үбә, тиңдәш тоеп.

"Телсез,"- дисәгез дә, җансыз түгел!

Гасыр моңы сыйган күкрәгенә.

Урман - тарих, сәнгать! Урман - шаһит,

Үткән дәверләрнең күкрәвенә!

Уйный диңгез

Көлә-көлә уйный диңгез,

Чуерташка дулкын кагып.

Бер шаяра чылтыр-чылтыр,

Бер моңая уйга калып.

Күк тоташкан офыклардан

боргаланып, дулкын-дулкын,

Я уела бер моң булып,

Я уйлана, туктап бер тын.

Чиксез, серле, шаян диңгез.

Минем күңел,сабый кебек,

Чуерташлы яр буенда

Чырык-чырык калды көлеп.

Синдә туктап калды кебек

Йөрәгем дә...исәр димә:

Ике бөртек нурың алдым -

Мәрмәр төсең күзләремдә!