Николай Александров: «Зиһене чуалды кышның»

Зиһене чуалды

Зиһене чуалды кышның -
Җыр җырлап, тамчы бии;
Челтерәп, гөрләвек ага,
Гыйнвар - кыш ае, дими.

Яз дисәм, ае - кышныкы,
Кыш дисәм, яңгыр ява;
Күңелне әллә нишләтә
Яз исе тулган һава.

Ә кошларга кара әле -
Аларга да " җан" керде;
Кояш чыгып, нурын сипсә,
Бөре уяныр инде.

Без тауларда шуган кебек,
Карлар түбәдән шуды.
Рәхәт тә соң! Кышкы бу яз,
Әйтерсең лә,
Җанны, күңелне юды.

Раштуа

(Балачак хатирәсе)
Иртә яттым – иртә торам:
Иртәгә бит Раштуа;
Изге көндә һәрбер бала
Таңнан да иртә тора.

Олылар бөтенләй ятмый,
Олылар келәү әйтә:
Христосны данлыйлар алар,
Иминлек өмет итә.

Мин дә тырышып ятладым,
Кергәч тә һәрбер өйгә,
Иисусны данлап сөйлимен
Салып сүзне бер көйгә.

Нәнәем өйрәтте миңа:
“Бу сүзләр, балам, изге,
Әйтәсең – күңел сафлана,
Яктыра адәм йөзе.

”Иртүк торып җыелдык та
Чыктык урамга бергә,
Төркем-төркем бала-чага
Йөриләр өйдән өйгә.

Без - һәр өйдә көтеп алган,
Һәр өйдә - олы кунак ,
Мактыйлар, рәхмәт әйтәләр
Һәм озаталар сыйлап.

Күп өйгә кердек ул көнне,
Бик тырышып данладык,
Сихри сүзләр икән алар, -
Менә шуны аңладык.