«Зирәклек һәм тормыш тәҗрибәсе хәзинәсе иясе»: Үрәсбаштан Мәдинә Гаврилова тормышы

Үзе ул Мамадыш районының Тугыз авылыннан.

«Олы тутам Каима Үрәсбаш мәктәбендә укытты. 1959 елда, унынчы класны тәмамлагач, мин дә шунда ук китапханәче булып урнаштым. Ул вакытта без Татьяна исемле бер тол хатын янында яшәдек. Үрәсбаш халкы элгәредән ук ярдәмчел, ачык, күңелле. Шуңа күрә мин бу авылны беренче көннәрдән үк яраттым. Хәтта апам кияүгә чыгып, Түбән Арбашка киткәч тә, мин китәргә ашыкмадым. Армиядән күптән түгел генә кайткан Виктор исемле егет белән таныштым, аның белән очраша башладым, һәм 1964 елда без өйләнештек. Шулай итеп, мин үз язмышымны Үрәсбаш белән мәңгегә бәйләдем һәм бер тапкыр да моңа үкенмәдем», — дип сөйли Мәдинә Бадыковна.

Аны Гавриловлар гаиләсе җылы кабул итте.

«Виктор бик яхшы, тәртипле гаиләдән иде. Аның әнисе, апасы, абыйлары һәм сеңлесе беренче көннән үк миңа үз кешеләре кебек карадылар. Безнең гаиләдә беркайчан да дин буенча аерымлык булмады — ул вакытта да, хәзер дә. Без дини бәйрәмнәрне, гореф-гадәтләрне хөрмәт иттек һәм үтәдек, балаларны да шул рухта үстердек. Ә Виктор минем әнием өчен иң яхшы кияү булды», — ди Мадина Бадыковна.

Виктор «Интернационал» хуҗалыгында рәис урынбасары булып эшләгән, аннары 24 ел бригадир булган, тагын 10 ел тәэминатчы булып эшләгән. Ә Мәдинә Бадыйковна 36 елга якын бер урында — китапханәдә хезмәт куйган.

«Эш елларымны бик сагынам. Яшьләр актив иде, концертларда чын артистлар кебек чыгыш ясыйлар. Нинди генә спектакльләр куймадык, нинди генә мәдәни чаралар үткәрмәдек! Бер-беребезне ярты караштан, ярты сүздән аңлый идек. Хәзер аларның күбесе үзләре әби-бабайлар, ә кайберләре инде безнең белән түгел. Мәңгелеккә киткәннәрнең урыннары оҗмахта булсын, — дип сулый ул. — Без Виктор белән өч бала үстердек: ике кыз һәм бер ул. Эмма гаиләсе белән Түбән Камада яши, Эльмира — Кукмарада. Ә мин гомеремне бәхеттә һәм кайгыртуда, нәселебезне дәвам итүче улыбыз Рим һәм аның хатыны Надежда канаты астында яшим. Биш оныгым, алты оныкчыгым бар».

Ире Виктор белән алар 50 ел буе иңне-иңгә куеп яшәгәннәр. Ләкин алтын туйларын үткәргәннән соң, ире авыр чир аркасында бу дөньядан мәңгелеккә киткән.

 «Балалары минем өчен җаннарын бирергә әзер, гел шалтыраталар, хәлләремне беләләр, еш кына кунакка киләләр. Бу эштә минем киленем Надежданың да өлеше зур, без аның белән бер түбә астында 38 ел яшибез. Ул һәркемне җылы каршы ала. Аңа булган рәхмәтем чиксез», — ди быел 85 яше тулачак әби.

Рим Гаврилов күп еллар «Татавтодор» предприятиесенең «Кукмара» юл төзелеше-ремонт участогында эшли, ә Надежда - җирле «Чулпан» балалар бакчасында. Аларның үзләренең инде өч оныклары бар.

«Кайберәүләрдән кайнана белән бер түбә астында яшәү авыр дигән сүзләр ишетергә туры килә. Ә минем өчен ул үз әнием  кебек якын, кадерле. Ул өйнең җаны. Элек хуҗалыкта да, бакчада да бергә эшләдек, җиләккә дә йөрдек. Ул хәзер дә минем уң кулым, минем киңәшчем. Без эштән кайтканда өйдә инде тәмле ризык исе килә, чәйнек һәрвакыт плитәдә. Өйдә көтеп торганда бик шәп», – дип уртаклаша Надежда Александровна.

Гавриловлар гаиләсе – татулыкта, сабырлыкта һәм мәхәббәттә яшәүнең чын үрнәге. Алар барлык авырлыкларны да, шатлыкларны да бергә уртаклашалар, туганлык җепләрен кадерләп саклыйлар, аларның өзелүенә юл куймыйлар. 

Трудовая слава Алсу Сәләхетдинова.

Автор фотосы.